Polder Bloghoven

donderdag 12 december 2013

De mist aan flarden

Je mag van geluk spreken wanneer je, in een week vol dichte ochtendmist, op je vrije ochtend de zon de mist boven de polder aan flarden ziet scheuren.

zaterdag 7 december 2013

Klokslag twaalf begint de klok met luiden. Een buurvrouw, in werkschort en met zaterdagse krulspelden in, stapt in haar voordeur. Ze buigt opzij, om het goed te kunnen zien. Haar blik, de klokken en een kleine stoet doen de kist uitgeleide, die op een open karretje de Lekdijk op wordt geduwd. Het kerkhof is dichtbij. Klein ook; slechts iets meer dan een uitstulping van het dijklichaam. We houden stil.

Of we toeristen zijn, vraagt de man waarin ik de koster meen te zien. We lopen hier vanwege een zeldzaam eendje en de rood-witte luiken van een adellijk dorp, dus dat zal wel kloppen. De overleden dorpsgenoot is op weg naar de hervormde begraafplaats, zo laat hij ons weten, en hoeft niet naar de algemene, in Lopik. Maar alle ingezetenen van dit dorp, die er geboren en getogen zijn, kunnen hier worden begraven. Hij wil maar zeggen: Dat ik goed moet begrijpen, dat dit van grote waarde is voor mensen die de tijd hebben gekregen om hier te aarden. Nog twee-en-zeventig kinderen op de christelijke basisschool. Uit veel minder gezinnen dan vroeger, dat wel. We moeten verder. De “koster” houdt gepaste afstand terwijl hij de laatste eer aan zijn dorpsgenoot bewijst. Een waterkoud windje draagt het “Onze Vader” over het dorp en de Lek.

07-12-2013 Jaarsveld; Witoogeend (woerd)

07-12-2013 Jaarsveld; inderdaad, het is een duikeend.

Vogelaars lossen elkaar in rustig tempo af. De een heeft genoeg aan een korte blik, een volgende heeft wat meer tijd nodig voor een foto. En soms zijn we zelfs even alleen met dit dorp en haar vogel. Gelukkig, geen drukte in Jaarsveld.

07-12-2013 Jaarsveld, aan de Lek

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2013

TIP: klik op een foto voor grotere weergave tegen een donkere achtergrond

vrijdag 8 november 2013

Buit

Het is vannacht mistig geweest. Ergens daarboven probeert de zon langs onzichtbare wolken het grijs op te lichten. Ongemerkt voegt ze een beetje kleur toe. Vanaf de Uitweg ziet Blokhoven er prachtig uit: Zonder horizon, maar met silhouetten van hekken in de nevel. Langs de Wetering is de Wilg zijn top verloren. Vredig zou ik zeggen. Tegen de wijzers van de klok in trap ik de polder rond. Er waren opvallend veel Wintertalingen in de Steenwaard, en er kwam wat trek op gang van Veldleeuweriken, maar ik had meer verwacht, gehoopt in elk geval.

Een paar uur later wanneer vredig, via rustgevend, bijna ongemerkt, overgegaan is in saai sla ik rechtsaf het Wickenbrugshe pad op om een kijkje te gaan nemen bij een grote groep meeuwen. Er valt iets te halen op dit kortgeleden opnieuw ingezaaide perceel. Zou het de hoge waterstand zijn die eetbaar bodemleven naar de oppervlakte drijft? Een en al bedrijvigheid; foeragerende meeuwen. En dan tussen bijna tweeduizend donkerrode Kokmeeuwenpoten die ene met een glimp van een kleurring. Het zal wel jachtinstinct zijn: Je wilt die code lezen. Ook al sta je dwars op het perceel en ziet alleen nog maar de laatste letter. Je verwenst de hardloper die de groep de lucht in jaagt en prijst de dag omdat de vogel snel op bijna dezelfde plaats terug komt. Beter zichtbaar ook nu. Glorieus het moment waarop het dezelfde vogel blijkt die je eind september trof, bij de Rietplas. En dan ook nog een opname kunnen maken; buit om mee naar huis te nemen.

08-11-2013 Kanaaldijk-Zuid: Kokmeeuw met kleurring

08-11-2013: Trappelt wormen uit de grond.

08-11-2013: Ik heb de code !

08-11-2013: En weer onzichtbaar

Thuis: Een prachtig online meldpunt van Poolse onderzoekers. Je kunt er zelfs aangeven of andere melders jouw identiteit mogen zien. Per kerende post een helder pdf-je in je e-postbus: Op 5 mei 2012 geringd in het Zuid-oosten van Polen. Al vaker gezien in Houten, steeds bij de Rietplas, nu in het buitengebied.

21-09-2013 Rietplas: Echt, dezelfde Kokmeeuw

Toch nog: Paddestoelen

Het was er knap modderig, dus ik had de volle aandacht nodig om mijn fiets op koers te houden. Bovendien, ik was het Wickenburghse pad vooral ingeslagen om wat dichterbij een grote groep meeuwen te komen (daarover later meer). Je kunt dus niet zeggen, dat ik naar ze heb uitgekeken, laat staan dat ik er naar heb gezocht. Ze drongen zich als het ware aan me op, deze Vliegenzwammen. Het archetype van de paddenstoel, sinds Spillebeen als beeld in ons geheugen gegrift.

08-11-2013 Wickenburghse pad; Vliegenzwammen.

Je verwacht ze hier gewoon niet, in deze vetmodderige polder, op een bodem van zware komklei. Alhoewel; je weet natuurlijk niet wat er in de loop der eeuwen op deze oude laan is bijgestort, om hem begaanbaar te houden, voor voetganger, ruiter, koets of fiets. In elk geval; toch nog paddenstoelen op dit polderblog.