De mist in

Wanneer de weersverwachting van het KNMI er naast zit, dan kost het me vaak moeite om mijn verwachtingen over wat ik buiten kan gaan zien bij te stellen. In het schemerdonker van de ochtend lijkt het zicht nog goed, zodra de zon in de buurt van de horizon komt krijgen de meteorologen toch gelijk: Mist! Dan maar geen vogelaar vandaag. Ik kies deze keer voor de Beusichemseweg, over een verraderlijk glad fietspad, en Zuwedijk om bij de Heul de Lekdijk te bereiken. Het zicht valt mee en het licht is mooi. Met de zon verandert het voortdurend van kleur. Het is er stil. Brandganzen grazen de uiterwaard kaal en op de rivier zwemt een paartje Brilduikers. Achteraf weet ik niet meer precies hoe ik op de uitkijkheuvel aan het Tetwijkse pad belandde. Een Grote zilverreiger neemt een Veldmuis te grazen. Een Torenvalk man gebruikt het portaal als basis voor een uitval naar het talud van de spoorsloot. Tussen licht gloeiende maisstoppel buikt hij daarna uit:

091214 Tetwijksepad; Torenvalk man op jacht.

091214 Tetwijksae pad; Torenvalk man buikt uit.

Voor het gerestaureerde Werk aan de Groene weg staat een nieuw hek over de dam. Daar zit een spreeuwgroot vogeltje op. Ik heb z’n kleuren niet nodig om hem als IJsvogel te duiden:

 

091214 Werk aan de Groene weg; IJsvogel

Er zijn ochtenden geweest, met aanmerkelijk meer zicht over de polder, die minder de moeite waard waren dan deze.

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2014

Ingelijst

Het gebeurt zo vanzelfsprekend dat het ongerijmde ervan vaak niet doordringt: Een Grutto op wacht op de kop van een heiningpaal, een Aalscholver op een lantaarnpaal boven de Rondweg, Spreeuwen en Mussen die nestelen onder dakpannen of zwaluwen die een nest onder dakgoot of hanenbalk kleien. Maar wonderlijk is het wel. De mens zet iets volstrekt onnatuurlijks neer en de natuur merkt het verschil niet met haar eigen werkelijkheid. Onze constructies refereren aan iets bekends en worden gewoon gebruikt.

In de andere omgeving van een Waddeneiland viel deze ongerijmdheid me ineens wel op. Aan de Waddendijk bij Krassekeet scharrelde een Oeverpieper. Een broedvogel van noordelijke rotskusten en eilanden die overwintert aan onze kust. Nu hebben wij een prachtige kust, maar natuurlijke rotsen kun je er niet aantreffen. De geasfalteerde blokken op deltahoogte bieden kennelijk voldoende vervanging, veiligheid en voedsel. Het zeegroen geverfde metaal op het gemaal vormde een mooie omlijsting voor deze stoere pieper:

04 november 2014 Waddendijk Krassekeet; Oeverpieper op gemaal.

Zou de soort überhaupt nog naar Nederland komen wanneer wij daar geen basalt en graniet naar toe zouden hebben gesleept?

Op de dag van vertrek stond er windkracht 7. Het vogelt dan beroerd; de meeste soorten houden zich gedeisd en de optiek is moeilijk te hanteren. Maar aan de Mokbaai vonden we een plek in de luwte met zicht op voedsel zoekende vogels die door het opkomend tij voortgedreven werden en op een Slechtvalk op het platform van een baken in de baai. Steltlopers en eenden modderden ongestoord onder hem door. Waar zou zó’n beest landen wanneer wij zijn omgeving niet van een metalen rots zouden hebben voorzien? Nu zat hij er als vanzelfsprekend en werd prachtig ingelijst door de heining van het platform:

07 november 2014 Texel Mokbaai; Slechtvalk op baken.

 Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2014

In schoonheid voltooid

Ongemerkt wordt er buiten op grote schaal gestorven. Elk voorjaar kruipen er miljoenen jonge vogels uit hun ei. De meeste zullen de leeftijd waarop ze zich zelf voort kunnen planten niet halen. Je merkt er meestal weinig van. Soms ligt het op de stoep of komt het op mijn pad:

Over de zin of onzin daarvan kan ik aan mezelf zinloze vragen stellen. Antwoorden daarop zal ik nooit krijgen. Pijn en angst zullen er wel geweest zijn. Maar wreed is het volgens mij niet. Er wordt gedood en gestorven zonder oordeel over wat er gebeurt. Omdat het dood is kan ik misschien niet meer bij de essentie van zijn bestaan, maar door goed te kijken, nu wel heel dichtbij de schoonheid van het dier komen. Vandaag is dat genoeg:

 

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2014

Slaapplaatstelling

Nadat de auto niet had willen starten, we daardoor eigenlijk wat te laat waren, een ambulance met sirene en zwaailichten een gewonde fietser, die op het talud lag, had opgehaald en de laatste motorcoureur langs ons was gescheurd, duurt het even voor het weer rustig wordt op de Lekdijk.

Het is beslist een mooie avond en een paar Grote zilverreigers hebben al een plekje in de wilgen in de uiterwaard gekozen om de nacht door te brengen. Daarna staan we er toch nog langer dan verwacht voordat we de eerste aanvliegende vogel, ver in het noordwesten, in beeld krijgen. Langzaam wiekt hij dichterbij en zwenkt met een scherpe draai naar beneden. Dan gaat het snel en moeten we razend goed opletten om geen vogels te missen. Alleen of in kleine groepjes, maar ook in een groep van 12 (!), zoeken grote witte reigers door de oranje avondlucht hun slaapplaats op. In tien minuten van stille tijd komen er zo 42 Grote zilverreigers binnen. Om 19:20 is het nagenoeg donker, hebben we er in totaal 53 geturfd, geleerd dat je het silhouet van een Grote zilverreiger goed kunt onderscheiden van dat van een Blauwe door vooral op de lengte van de poten te letten en breken we op. “Gaaf !” zegt Peter. En dat is het, ik kan er geen beter woord voor vinden.

301014: Deze tekst is inmiddels ook verschenen in de e-nieuwsbrief van SOVON, klik: HIER

Voor achtergrond informatie klik: Grote zilverreigers en Aalscholvers tellen.

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2014