Met gratis Steenuil

Nu de lente stevig staat geparkeerd, kan ik nog wel even wat met Brandganzen “doen”. In een groepje van slechts veertien, tussen het honkbalveld en het Amsterdam – Rijnkanaal, zit gelijk al een vogel met kleuringen. Door de geringe afstand een makkie om af te lezen: 10 december 2019 geringd bij Eemnes, door Siebe in het vroege voorjaar 2020 hier vlakbij gezien, maar sinds december 2020 “onder de radar”. De geringde vogel houdt erg fanatiek andere vogels uit de buurt, terwijl zijn metgezel rustig door kan grazen; dit moet wel een mannetje zijn. 

2 april 2022; Geringde Brandgans voor honkbalveld De Hoon

 

2 april 2022: Gepaarde Brandganzen

Op het weidevogelreservaat grazen er heel wat meer. Daartussen blijven broedende Kieviten rustig op hun nest zitten. Al snel heb ik twee, duidelijk gepaarde, geringde Brandjes in de telescoop. Ze blijken samen gevangen op 26 januari 2019, bij Eemnes en daarna 12 resp. 8 keer afgelezen. Gek eigenlijk, onafscheidelijk en dan ziet de ene partner toch kans om 4 keer “over het hoofd” te worden gezien. Uit de levensloop blijkt me dat op 21 maart 2019 ook te zijn overkomen; bij Tull en ’t Waal. Vlakbij duikt een vogel op met een metalen pootring, die leest een normaal mens alleen af, wanneer de vogel dood gevonden of geschoten wordt, maar soms lukt het om de code in het veld te ontcijferen. Maar met deze gure wind, recht in m’n snufferd is er geen lol aan te beleven, houd ik de code al snel voor ongezien en gun ik de ring aan de eerlijke vinder.

Snel trap ik de brug over en door naar fort Honswijk aan de Lek. Heerlijk; er zijn bijna geen recreanten op de dijk. Wat een verademing is dat na al die brullende lentekriebels die er juist hier de afgelopen weken uit moesten. Guur is het ook, zo op de kop van de dijk. Maar iets lager, in de luwte op het talud, is het met zicht op grazende Brandjes eindelijk echt stil. De Brandgans, met metalen ring, die ik al snel in de telescoop heb, vergt opperste concentratie. Langzaam krijg ik de 7 (!!) cijfers en ringcentrale compleet en voer hem in in BirdRing: Geringd 1 november 2019 te Eemnes (Inderdaad: Engbert van Oort maakt er werk van.); niet eerdere afgelezen.

Daar had ik sowieso mee thuis kunnen komen, ware het niet dat we nog geen dessert in huis hebben voor bij het zaterdags diner. Na de wind mee tot de Steenwaard (met m’n eerste 5 Boerenzwaluwen van dit jaar, een paartje Krooneenden en een groet naar Bram, die vanuit de luwte van z’n auto koortsachtig naar een aanvulling op een zijn jaarlijst “loopt” te zoeken), wordt het daarna al snel zwoegen: Scheidingsweg, Pothuizerweg en Overeind volgen tot een adempauze bij de zuivelautomaat van de fam. Miltenburg. Als de hangop en vruchtenyoghurt in de Fytstas zijn geladen valt m’n oog op een kleine oneffenheid in de nok van het bakhuis; Steenuil:

 Dan kan ik echt naar huis.

 Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2010 - 2022.

De Slaag; een "voorronde"

 

In een wit-zwarte koude wereld verstoor ik 15 Goudplevieren, maar eenmaal uitgestapt is er boven De Slaag toch Grutto-balts. Vorig jaar getraind door Haije en Jan, inventariseer ik vandaag vanaf de Krachtwijkerweg. En vanaf de dijk langs de Eem traint Jan nu Julia in het herkennen van territoriale Kieviten en het vastleggen in de SOVON-database. Het is guur, maar goeddeels droog en er is gelukkig goed zicht.

Maar net als nu op veel andere plaatsen in de wereld klopt er iets niet. Het beeld van een zwart-wit wangetje van een broedende Kievit in een grijsgroen voorjaarsgewas, dát herkent m’n brein. Maar datzelfde beeld is bijna niet te vinden in de wit-zwarte wereld die nu voor me ligt. Regelmatig stop ik even om wat langer te kijken; een korte schermutseling verraadt de eerste 2 territoria, een glimp van een paring een 3^de. Een uitval naar een Meerkoet een 4^de. Há; toch een vrouwtje op haar nest! Zo volgen de territoria elkaar op in “mijn” helft van de polder. Julia en Jan delen dezelfde ervaring. Met een Rouwkwikstaart op zak en zicht op 2 Raven die een restje kadaver verdedigen tegen Kleine mantels en Zwarte kraaien lopen we terug naar de koffie. Jan, altijd scherp, ziet een klein eendje landen op de plas dras: Zomertaling. De kop is eraf; het smaakt naar meer.

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2010 - 2022.

Negentienhonderdzesendertig

Er wordt beweerd dat we onze vrijheid zijn kwijtgeraakt. Ik denk: Vooral onkwetsbaarheid. 

Een groot stil plein: Geraakt door de woorden en door het beeld van een jonge vrouw, juist tussen deze oude mensen. Er valt zoveel te verliezen. Ze fietsen met me mee.

M’n eerste Rietzanger 2021, erg luid en scherp getekend, heel dichtbij. Blauwborst ! Die had je hier mogen verwachten. Maar geen Oeverzwaluwen op dit beton. Nou goed: We zetten van alles voor ze klaar, met gaten in een wand. Maar niet in 1936. De vijand was dichtbij en zou zeker komen. De vrijheid stond op het spel. Mijn zwaluwen zien er iets anders in:

 

 

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2010 - 2021.

Doorgaand verkeer gestremd

Het wegdek is er beroerd en al jaren aan z’n lot overgelaten. Geen geld, geen antwoord op de vraag wie het eigenlijk hoort te repareren, of een plan in het verschiet dat de burger nog niet hoort te kennen? Met de auto kieper je zo het Amsterdam-Rijn kanaal in als je er te hard zou rijden, zo scheef is het er soms. En op de racefiets rij je gemakkelijk een velg aan gort, zo diep zijn de kuilen. Ik heb geen idee waarom het al zo lang is gestremd voor doorgaand verkeer; maar het is er wel lekker rustig! 

Doorgaand verkeer, al jaren, gestremd.

Ideaal om er met voldoende afstand te vogelen. Vogelen? Ja beslist. Van links naar rechts: eerst de klotsende bak water van het kanaal, dan een brede beboste strook, met Eiken, Essen in verschillende staat van verval en een struiklaag met Meidoorn, Vuilboom, Vogelkers. Dan voornoemd wegdek, vervolgens een wetering met snelstromend glashelder water, gelardeerd met knotwilgen op leeftijd. De landerijen rechts bestaan uit laagstamboomgaarden, die ook al flink wat jaren in gebruik zijn, afgewisseld met een enkel perceel bouwland.

Voorheen vond ik het er een beetje unheimisch, maar sinds de Nederlanders de slimste lock-down ter wereld hebben uitgevonden en je bijna nergens meer rustig, veilig, laat staan alleen, kunt fytsen, ben ik er vaak geweest: Kop koffie bij de hand, zicht op de Michael van Schalkwijk in de verte en vogels dichtbij.

Het zingt er van Zanglijster, Tjiftjaf, Grote lijster, veel Zwartkoppen en Vinken en sinds lente overging in zomer, ook van Bosrietzanger en Grauwe vliegenvanger. Voor dat laatste vogeltje mag je me, bij wijze van spreken, wakker maken. En ik ben dan ook ontzettend blij met een rijtje van 4 – 5 territoria van deze soort. In al hun bescheidenheid zijn het prachtige beestjes:

Grauwe vliegenvanger aan het werk

Terwijl ik rustig op m’n driepoot in de berm de Vliegenvangers volg, vliegt er een Pimpel met pluis naar een oud spechtenhol in een Knotwilg en duikt een Holenduif in de kop van zo’n oude knar. Er klinkt even zacht een donker gekoer uit die kruin. De vliegenvangers jagen boven me en maken dankbaar gebruik van de dode staken van de Essen, als uitvalsbasis voor korte jachtvluchten. Ondertussen wordt er aan een nest gebouwd.

Als ik daarna doorfyts kom ik bij de boomgaard waarboven ik al vaker een Torenvalk bij een nestkast had zien zitten. Soms stak er een staart uit het plastic bouwsel. Nu zit er een jong nieuwsgierig naar buiten te kijken, binnenin zit nog meer pluis. Pa Torenvalk brengt een muis die ze al zelf mogen fileren.

 

Torenvalken; familietafereel

Op de Lekdijk, is het druk! 

 Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2010 - 2020.