Rond de Zouwe

Het is niet zozeer het tijdstip, want je weet dat het vroeger of later een keer zal gebeuren. Maar het zijn de schaal waarop en het tempo waarin, waardoor deze dagen in de polder niet te harden zijn. In twee dagen tijd worden er honderden hectares gras verwerkt. Mij zie je er een poosje niet.

Maar het weer is goed, de wind zit gunstig en ik heb vandaag de tijd om wat verder weg te trappen: Bij Vreeswijk de Lek over naar Vianen (prima bakker hebben ze daar!) en over de dijk richting Lexmond langs een prachtig stuk uiterwaard. Over het geel van boterbloemen hangt een rode waas van zuring. Er graast stevig vleesvee. Een Patrijs scheldt knerpend op een jonge koe; het beest heeft er geen idee van wat het fout doet. Meidoorns staan er in volle bloei. Een Purperreiger verwelkomt me bij de afslag Boezemkade. Even later zit ik aan de Zederikkade met zicht op Zwarte sterns. Als je maar lang genoeg kijkt is er veel te zien. Sterns vliegen roepend af en aan. Nog niet alle vlotjes zijn bezet, uitverkoren nestlocaties worden schreeuwend verdedigd tegen passanten. Op sommige wordt gepaard of ligt zelfs al een eerste ei. Daar wordt het vrouwtje dan regelmatig voorzien van een hapje.

200515 Zederik kade; voortplantingsritueel van Zwarte sterns

Een paartje Bruine kiekendieven heeft het voorjaar in de bol. Hij maakt klapwiekend indruk op zijn vrouw en zaait paniek onder de Kieviten achter de rietkraag. Kortom het leeft hier. Met dit zonnetje, een beetje wind, vrijheid, voldoende koffie en proviand houd ik het er lang uit. Er staat een oude baas te fotograferen, ondertussen is hij in gesprek met een medevogelaar. Wanneer die wordt ingeruild voor nog een fotograaf gaat het er alleen nog maar over wie de meeste millimeters ter beschikking heeft. Tijd om te vertrekken. 

De terugtocht begint met het fiets-voetveer naar Jaarsveld en is met wind in de rug en juist op tijd een terras een eitje. Alleen kan ik de kaalslag van de weide en haar vogels niet ontlopen. Hier wordt ook gemaaid natuurlijk en ik zie er vrij brute dingen. Maar laat ik het houden bij een foto die ik onderweg maakte van hoe het anders kan: Een eerder gemaaid perceel in de achtergrond met twee later te maaien percelen met wat kruidenrijk gewas (mét alarmerende Tureluurs) daarvoor. Ertussen en op het dijktalud wordt nu geschud:

200515 Lekdijk t.h.v. Lopik; beschaafd gras oogsten.

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2015

Een goede vrijdag

Het houdt me meer bezig dan ik toe wil geven. "Boerenbloed" (Kees Kooman; uitgeverij de Kring 2015) ligt al een tijdje naast m’n bed en ik bekeek de documentaire "Melk en stront". Beide geven achtergrond bij hetgeen je de afgelopen jaren in de polder onder je ogen hebt zien gebeuren. Er werden afwegingen gemaakt en er werd gekozen. Voor de bouw van grotere stallen met ruimte voor meer kubieke meters mest. Want het quotum ging er af: Het ís er af.

De vogels in de oude polder hier voor me hebben daar geen weet van. Hoeven daar ook geen weet van te hebben, want hij wordt voor ons beheerd in hun belang. Dit boerenland ontsnapte aan de schaalvergroting dankzij godvrezende, of gewoon eigenwijze, boeren en eerdere ingrepen van de Zuiderzee. Het water staat tot boven de slootkanten, het land bij plekken blank. Grutto’s bij de vleet, de meeste staan te poeren in de modder of te dutten in het plas. Maar als het zonnetje waterig doorbreekt wordt er flink gebaltst. Sneaky Tureluurs zijn er veel meer dan je á prima vista had gedacht. Een Veldleeuwerik begint, ergens hoog achter, me te zingen. Inspiratie voor vervlogen dichters. Lang geleden; ook voor mij, en nu moest ik er best ver voor rijden.

03-04-2015 Noordpolder te veld; Haas

Een oude Haas heeft de winter overleefd. Daar, in de vrijheid en de ruimte van het eerste voorjaar, doet hij me denken aan de oude eierzoeker. Een Raaf komt over; hij roept. Dat geluid! De oude is ineens dichtbij; heel dichtbij.

                                 Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2015

Een winterse nabrander

De wind is gaan liggen en het is zonnig. Er zit een verwachting van lente in de lucht. Vanaf de Tetwijkseweg vallen me de hoge trekbewegingen van de Kolganzen op. Zijn ze al op de terugweg naar het noorden? Niet allemaal in elk geval, want in de loop van de dag lees ik hier en in de uiterwaarden tien kleurringen af, mijn record voor dit bijna afgelopen seizoen. Acht van deze vogels heb ik hier niet eerder gezien en zijn ook nog maar kort in mijn “werkgebied”. Altijd prettig om in de database de bewegingen bevestigd te zien die je in het veld hebt gevoeld of waargenomen.

05-03-2015; Steenwaard: De Kolganzen vertrekken.

Ze herinneren me aan het winterse verhaal dat ik nog kwijt moet om ruimte te maken voor de weidevogels die inmiddels in dit polderblog behoren te verschijnen. Dat verhaal begint met een bericht van Siebe op de late zondagmiddag van 1 februari. Te laat om er nog op uit te gaan en de vrije dinsdagochtend daarop is het eigenlijk te glad om te fietsen. Ik waag het er toch op en trap schuifelend naar de polder waar achter de ijsbaan een flink plakkaat ganzen zit. Juist als ik me heb geïnstalleerd wordt het opgerold door een vliegtuigje. Een deel van de vogels taait af naar de uiterwaarden en een deel strijkt iets naar het oosten weer neer. Vanaf de uitkijkbult Tetwijkse fietspad heb ik mooi zicht op een grote verspreide groep Kol- en Brandganzen. Ik begin met een serieuze telling (1280 Kollen en 1660 Brandjes) en stuit zo waarachtig op de door Siebe gemelde Roodhalsgans:

03-02-15 Polder Blokhoven-O: Een Roodhalsgans zie je makkelijk over het hoofd.

03-02-2015; Polder Blokhoven-O; Roodhalsgans tussen Brandganzen.

Een 1^ste winter zou ik zeggen, veel streepjes op de vleugel, maar wel al mooi rood op de kop. Van achteren is de vogel overigens nauwelijks te herkennen tussen het zwart wit van de Brandjes. Ik raak steeds meer overtuigd: Deze soort staat op de verkeerde plaats in de vogelgidsen. Hij hoort niet voorin bij de ganzen. De bladzijdes in de buurt van IJsvogel, Scharrelaar en Wielewaal zouden hem meer recht doen. Een uur lang sta ik te genieten van deze prachtige schaarse vogel en het weer. Het fietspad is inmiddels ontdooid. Ik kan weer doorfietsen.

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2015