"Je kúnt ook geluk hebben" (volgens Koos van Zomeren)

Na een medische tussenstop vanochtend was er nog even tijd om op de Fyts te stappen om de stramme wachtkamerbenen te strekken en de gemaaide polder af te speuren naar gevogelte. De opbrengst bij dat laatste viel me niet mee; dus niet verder langs de Achterdijk maar na de Molenbuurt de dijk op en even afstappen bij de Honswijkerwaard. De toppen van de inmiddels rood aanlopende Meidoorns bekijken kan de moeite waard zijn: Een verre Buizerd, Houtduiven en wat meeuwen op de bakens in de achtergrond. Hé een “robotapje”.

08 augustus 25: Grijs vlekje in top; gisteren zat ie nog meer "voorover".

Een erg lichte vogel in top trekt mijn aandacht. De wind waait me hard tegemoet dus de vogel zit daardoor voorovergebogen en met zijn staart naar me toe. Iets in me slaat alarm; Grijze wouw? Kan het geen Stormmeeuw zijn? Die heb ik wel eens op dode staketsels gezien, maar in de top van een meidoorn? Maar hoe waarschijnlijk is zo’n zeldzaamheid uit het diepe zuiden? Ik heb spijt als haren op een hond dat mijn telescoop thuis is gebleven. Nadat de vogel even z’n gezicht laat zien; met maskertje (!!!) en daarna zijn vleugels even strekt stuur ik een SOS naar Herman: “ Help, ik heb iemand met een telescoop nodig!” en zet de waarneming online. Herman zit in het buitenland maar meldt: “Bram is onderweg, vanuit Lopik”. Voordat die arriveert krijg ik het nog even benauwd wanneer Eksters de wouw belagen. Ze worden gelukkig snel afgepoeierd. Bram arriveert, zet zijn scoop op de vogel waarna de euforie er mag zijn: Grijze wouw; hier, voor onze neus, zelf gevonden in eigen “werkgebied”.

 

07 augustus 25: Honswijkerwaard; hulptroepen zijn gearriveerd.

Er arriveren meer waarnemers, waaronder een paar bekenden: Paul uit Culemborg, Jeroen die op zijn fiets vanuit Zeist (!!) de dijk op komt stormen en snel een blik door de telescoop werpt en Jan - Andries was er ook weer snel bij deze keer. De vogel blijft er rustig onder, stijgt even op om hoog met hangende poten, biddend te jagen, keert na een duikvlucht met een flinke woel- of veldmuis terug naar zijn meidoorn en begint te eten. Na nog een paar blikken door de aanwezige telescopen en met de bedankjes van medevogelaars op zak, fiets ik naar huis.

08 augustus 25: Honswijkerwaard; Grijze Wouw op de uitkijk en met prooi. 

 

Vrijdagochtend blijkt de vogel er nog te zijn en het lijkt me goed om de werkelijkheid van gisteren, nog eens beter in te laten dalen vandaag. Er is aardig wat volk op de been, maar echt druk is het gelukkig niet op de dijk. Zonder de adrenaline en nu mét m’n eigen telescoop en koffie bij de hand, sta ik te genieten van de rustende, jagende en vretende prachtvogel. Zijn jachttechniek is gruwelijk effectief: Hij zit voortdurend vanuit zijn zitpost de omgeving af te speuren, met ogen (én oren ?), vliegt resoluut op, staat even hoog te bidden en heeft na de duikvlucht bijna elke keer een prooi te pakken. Dat gaat echt efficiënter dan wat ik zie bij Torenvalken. Ineens vliegt de Grijze wouw op, wint hoogte, draait een paar keer over ons heen, vliegt eerst naar O en dan hoog naar Z om daar uit zicht te verdwijnen. Bijzonder om te zien hoe anderen ervan genoten en errug jammer voor diegenen die net te laat kwamen. Deze zelf ontdekte lifer, gaat me nog lang bijblijven. 

Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2010 - 2025

Een Bonte Belevenis

Vanaf de Meentweg (Eemnes) fiets ik naar beneden zo de wereld van de voormalige Zuiderzee binnen. Links van me, onder aan het dijkje langs de Gooiergracht, liggen minstens vijf waaien als herinnering aan vergeten dijkdoorbraken. Voor en rechts van me de boomloze ruimte van de Eempolders. Natuurmonumenten zorgt in de Noordpolder en de Maatpolder optimaal voor de weidevogels en aanpalende boeren doen op grote schaal hun best om weidevogelbeheer in hun bedrijven in te passen. Maar het actieve weidevogelseizoen zit er op, de plas-dras pompen zijn opgeruimd en het land is gemaaid. Het is tijd om de balans op te maken. Dus in heel Nederland worden groepen Grutto’s opgezocht en geturfd op aanwezige jonge vogels (1).

In de Noordpolder word ik verrast door groepjes Kemphanen, druk foeragerend tussen gras- en zuringstoppels op de wat nattere stukken.

Het zijn bijna allemaal mannen; tussen de 56 individuen, die ik vandaag tel, scharrelt 1 dame. Hopelijk zorgen de meeste vrouwen nog voor hun jongen in de broedgebieden in Oost-Europa, of verder weg in Belarus of Rusland. Een wonderlijke ongerijmdheid: Landen waar je nu niet wilt zijn, maar hun natuur zou je graag eens willen ervaren. De mannelijke Kemphanen vormen een bonte verzameling met zwarte- witte en bruine tinten in hun al flink gesleten kragen.

10-07-2023: Kemphanen; Eemnes, Noordpolder.

Ineens kruipen, vlak naast me, twee Hermelijnen vanuit de slootkant de berm in, kijken wat rond en schrikken hevig van me: Met een kreet schieten ze de dekking weer in. Mij met een kippenvelmomentje achter latend.

De plas aan de Korte Maatskade staat nagenoeg droog. In maart - april kan het hier rood zien en kwetteren van de Grutto’s. Nu scharrelen er wat Kluten en Bergeenden rond. Luid roepend vliegt een Steltkluut met een jong op en steekt de Eem over. Gelukkig vaart de pont en vind ik deze mediterrane verrassing terug in een oer-Nederlandse setting:

10-07-2023: Steltkluut; Eemdijk - Zwarte Noord.

Vanaf de Westdijk (Bunschoten) ontdek ik in een drassig stukje alsnog een drietal jonge Grutto’s tussen de Kemphanen. Ze zullen geen grote bijdrage leveren aan het verkleinen van het betrouwbaarheidsinterval van de schatting van het dit broedseizoen in Nederland grootgebrachte Grutto’s. 

10-07-2023: Jonge Grutto's; Westdijk Bunschoten

Ze waren hoe dan ook een goed alibi om de Fyts op de auto te zetten en te genieten van dit mooie, oude, rijke landschap.

(1) Matig broedseizoen Grutto, aantal jongen neemt niet verder af. (Zie: SOVON-Bericht)

 Alle teksten en foto's ©Sjerp M. Weima 2010 - 2023